Shadow Of the Other - അപരന്റെ നിഴൽ

അവന്റെ മുറിയിൽ എത്ര തവണ ചെന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് ഓർമ്മയില്ല. ചിലപ്പോൾ പുസ്തകങ്ങളും പാട്ടുകളും എടുക്കാൻ, കൊടുക്കാൻ. ചിലപ്പോൾ കൂട്ടിനു ആരെങ്കിലും ഉള്ളപ്പോൾ. ചിലപ്പോൾ നേരിൽ കണ്ട്‌ മിണ്ടാതെ വയ്യെന്നാകുമ്പോൾ. ചിലപ്പോൾ വെറുതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ രസം തോന്നി കയറി ചെല്ലും. പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ചെല്ലുമ്പോൾ ദേഷ്യപ്പെടും. എന്നാലും കണ്ണുകളിൽ മയക്കുന്ന തിളക്കം കാണാം. ആ മുറിക്ക്‌  എന്തു മണം ആണെന്നു പലവട്ടം ആലോചിച്ചിട്ടും പിടികിട്ടിയിരുന്നില്ല. എന്നാലും അവനെ പറ്റി ആലോചിച്ചിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ആ മണം ചുറ്റിലും നിറഞ്ഞു. പല പല അത്ഭുതവസ്തുക്കൾ നിറച്ച്‌ വെച്ച ഒരു കൊച്ചു മുറി. നാടൻ പിച്ചാത്തി, ഇരുട്ടിലും കാണാവുന്ന തരം മിലിറ്ററി മോഡൽ ബൈനോക്കുലാർ, വടിവാൾ, സ്വിസ്സ്‌ നൈഫ്‌ തുടങ്ങി പലതും. വലിച്ച്‌ തീർത്ത സിഗററ്റ്‌ പായ്ക്കറ്റുകൾ ഒരു മൂലക്കെ കൂട്ടിയിട്ടിട്ടുണ്ടാകും. കൂട്ടത്തിൽ ഉരച്ച്‌ തീർത്ത റീച്ചാർജ്ജ്‌ കൂപ്പണുകളും. അങ്ങിങ്ങായി ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ. ടോൾസ്റ്റോയുടേയും തകഴിയുടേയും കുഞ്ഞുണ്ണിമാഷിന്റേയും ഒക്കെ ഇടയിൽ കിടന്ന് ഉറങ്ങാൻ വല്ലാത്ത സുഖമാണത്രെ! 3-4 കൊല്ലം മുന്നേ കെട്ടിവെച്ച വീഞ്ഞ്‌ ഒരു ഈസ്റ്ററിനു പൊട്ടി...

While past would be a pain, that burdens the heart and the wandering thoughts, know that present is a gift that we share in smiles and tears with the moment now. And the future, it will gleam so brightly, with infinite paths paved with infinite hopes and dreams which be the leading lights on the way.

നിനക്കു കൈമോശം വന്നെന്നു കരുതുന്ന നിന്റെ സ്നേഹം, നീ പകർത്തിക്കാത്തിരുന്ന പാനപാത്രം. അതു മുത്തിക്കുടിച്ച്‌, പകുതി നിനക്കു നേരെ നീട്ടാൻ ഒരാൾ വരട്ടെ. പാതിയിൽ എഴുതി...

When I met you for the very first time, you were like a bee; the bee, that goes from flower to flower to find that long lost taste, of his long lost love; until you met the spices I hid in my eyes.

He called me his lover, And the sweet smell that arose As I rested on his chest Reminded me that He was mine too. We were two souls, Lost in love, Never to be found again By anybody else.

ദുഖവും നീയേ, സുഖവും നീയേ, പ്രാണവായുവിൽ പോലും നീയേ സഖീ.. കാണുന്നതും നീയേ, കണ്ണടച്ചാലും നീയേ, എല്ലം എല്ലാം നീ മാത്രം സഖീ.. *മറ്റാരുമില്ലെങ്കിൽ.

മരണം പടിവാതിൽ കടന്നു പോകുമ്പോൾ തനിച്ചാകുന്നത്‌ ബാക്കിയുള്ളോരാണ്‌. വരാന്തയുടെ ഏകാന്തതയിൽ ധ്യാനമിരിക്കുന്ന ഒഴിഞ്ഞ കസേര. വായിക്കാൻ ആളില്ലാണ്ട്‌ മുറ്റത്തെ മഴ നനയുന്ന പത്രം. ഉണ്ണാതെ കാത്തിരിന്നിട്ടും ആരുമെത്താതെ ഊൺ കഴിക്കാൻ മറന്ന അകത്തളത്തിലെ തീൻമേശ. എന്നേക്കുമായി കാഴ്ച മങ്ങിയ ആ പഴഞ്ചൻ കണ്ണട. പടിവാതിലിൽ വന്നെത്തിനോക്കാൻ മടിച്ച്‌, ക്ഷീണിച്ച്‌ ഒരാൾ കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ട്‌ ഒരു മൂലക്കെ. ഇരുട്ടിൽ മിന്നിമറയുന്ന നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങൾക്ക്‌ നടുവിൽ ഞെട്ടിയുണരുന്ന ഉറക്കം. നിലച്ച വിളികൾ, പേരു ചൊല്ലി വിളിച്ചാൽ ഉത്തരം തരാത്ത ശൂന്യത. പിന്നെ, സ്നേഹത്തിന്റെ നിഴൽ പറ്റി അങ്ങിങ്ങായി കുറച്ച്‌ ജീവനുകൾ.